Human being of human doing?

Vanmiddag zat ik lekker in het zonnetje in de tuin een boterham te eten. Boek en kopje thee erbij, heerlijk. Toch voelde ik me lichtelijk onrustig. Er moesten nog diverse dingen gedaan worden. Er moest nu toch echt gestofzuigd worden, en eigenlijk wilde ik ook nog een tekst schrijven voor mijn website. Maar toen kwam er een waterjuffer op mijn knie zitten. Je weet wel, een soort libel, maar dan wat kleiner. Hij zat daar op mijn knie heerlijk te genieten van de zon. Af en toe vloog hij even op, maar dan landde hij toch weer op mijn knie. Hij zat daar blijkbaar erg lekker. Ik realiseerde me dat al die taken die ik voor mezelf had bedacht best konden wachten. Dat ik net als de waterjuffer gewoon even kon genieten van de zon en gewoon ZIJN.

We zijn vaak zo druk in het dagelijks leven met alles wat we moeten doen, of liever gezegd, met dat wat we onszelf allemaal opleggen. Maar we zijn toch geen human doings? We zijn toch niet hier om alleen maar rond te rennen, druk-druk-druk, zonder te genieten van alles wat het leven zo mooi maakt? Soms is het goed om de boel te boel te laten en een human being te zijn in plaats van een human doing.

Toen de waterjuffer een tijdje op mijn knie zat, wilde ik op een gegeven moment toch echt weer iets gaan doen. Dus ik stond voorzichtig op, waarbij de waterjuffer opvloog. Maar toen ik eenmaal stond, vloog hij weer terug en landde op mijn schouder. Blijkbaar had ik de les nog niet goed genoeg begrepen. Dus ik ging voorzichtig weer zitten. De waterjuffer bleef gezellig op mijn schouder zitten en toen de poes dat zag, kwam ze op mijn schoot liggen. Twee dieren die het gewoon ZIJN beter begrepen hadden dan ik. Met mijn twee dierenvriendjes bij me kwam ik vervolgens helemaal tot rust. Ik kon niet weg en dat hoefde ook niet. De rest van de dag droeg ik de rust en de blijdschap hierover met me mee. Geluk zit niet in heel veel dingen doen, maar juist in je tempo vertragen en echt aanwezig zijn in het nu.